Jon van Eerd in gesprek met Pierre Rieu

Jon van Eerd, schrijver, acteur, levenskunstenaar én vooral Maastrichtenaar in hart en nieren, gaat in deze editie van Navenant in gesprek met Pierre Rieu. Twee Maastrichtenaren met ieder hun eigen verhaal, maar met verrassend veel overeenkomsten. Ze spreken openhartig over jeugd, familie, vriendschap, ondernemerschap en carrière, over wat hen gevormd heeft en hoe ze hun eigen weg vonden. Een persoonlijk gesprek, waarin kwetsbaarheid en ontroering hand in hand gaan met humor en een flinke dosis Limburgse eigenwijsheid.
BEELD JON VAN EERD: RAOUL LIMPENS

JON:​Ha, Pierre. Wacht even ik neem je mee naar boven.
PIERRE:​We kennen elkaar net twee minuten en ik ga al met je mee naar boven. 
JON:​HAHAHA. Naar mijn werkkamer. Dan kunnen we even ongestoord praten.
​Je bent op vakantie. Wat fijn dat je me toch even te woord wilde staan. Ik ben ook Maastrichtenaar in hart en nieren. Ik heb zelfs met jouw tante op de St. Jozefschool in de klas gezeten. 

PIERRE:​Naast de molen waar mijn grootouders woonden.
JON:​Ja, dat was een begrip in Maastricht. Ik las dat je stopte met je studie om voor je vader te gaan werken. Wat studeerde je?

PIERRE:​Rechten. Hier in Maastricht. Maar ik kwam er al snel achter dat het niet mijn ding was. Ik ben niet iemand die zijn kennis uit boeken kan halen. Ik moet met mensen omgaan. Van hen leren. Ik kijk naar voorbeelden en laat me inspireren.
JON:​Dat geldt voor alles en iedereen.

PIERRE:​Ik kopieer niet, maar ik kijk wel naar anderen en bedenk dan hoe ik het zelf zou willen doen. Ik buig het om naar iets wat bij mij past. Zo moet iedereen dat voor zichzelf doen.
JON:​Dat kan je ook loslaten? Als ouder zijnde?

PIERRE:​Wij voeden onze kinderen zo op dat ze hun eigen weg kunnen vinden. Zodat ze later als ze groot zijn hun eigen koers kunnen varen.
JON:​Kon dat in de opvoeding met jouw vader ook? Of was hij wel dominant?

PIERRE:​Dominant is niet het goede woord. Een vriendin van me omschreef hem ooit als ‘lief autoritair’. Kijk, hij is degene die op vakantie de tafel regelt en de schikking. Maar dat doet hij op een manier waarvan hij denkt dat het ook het beste is voor de groep. En daar heeft hij bijna altijd gelijk in.

Het hele artikel lezen? Bestel hier Navenant editie 4 2026.