Verloren voetstappen Dwaalt door het landschap van Bemelen

Wie vanuit Maastricht richting het Heuvelland rijdt, is geneigd om door te gaan. Naar Valkenburg bijvoorbeeld, of verder richting Gulpen, Epen en Vaals. Bemelen ligt er een stuk bescheidener tussen. Precies daarin zit voor Joost de charme. Het dorp vormt het begin- en eindpunt van een wandeling die in iets meer dan elf kilometer verrassend veel van het Zuid-Limburgse landschap laat zien.  Al snel maken de huizen plaats voor groen en begint het landschap te glooien. De Bemelerberg wacht. Dat betekent klimmen, maar ook steeds verder kunnen kijken. Boven liggen de weilanden open voor je en in de verte is Maastricht te zien. Wie geen haast heeft, kan op een van de bankjes gaan zitten en het landschap even laten voor wat het is.

Joost weet inmiddels hoe mooi dat kan zijn. Hij liep de route zelf aan het begin van de zomer en koos voor de avonduren. “Rond zes, zeven uur is het daar heel mooi. Zeker bij helder weer, als de zon lager komt te staan.” Op de Bemelerberg stond de natuur op dat moment volop in bloei. Tussen het gras zag hij onder meer orchideeën. “Van verschillende kanten heb je daar een heel mooi uitzicht. Dat is voor mij echt een van de mooiste punten van de wandeling.”

Van uitgaan naar buiten gaan
Dat Joost tegenwoordig zo enthousiast over wandelroutes praat, had hij een paar jaar geleden zelf niet verwacht. De 34-jarige, geboren en getogen in Oirsbeek en nu woonachtig in Heerlen, was vroeger meer van het uitgaan. “Bij wandelen dacht ik toch sneller aan iets wat mijn ouders graag deden.” Dat veranderde toen hij steeds meer behoefte kreeg aan rust. Iets wat hij ook bij generatiegenoten ziet. “We werken veel en krijgen heel veel prikkels. Dan is wandelen juist fijn.” In het dagelijks leven werkt Joost als boksagoog in de hulpverlening. Wandelen helpt hem om los te komen van zijn werk. Begin dit jaar besloot hij zijn routes te delen via Verloren Voetstappen. Met zijn hoofd en stem op social media verschijnen, vond hij eerst spannend, maar de reacties waren meteen positief.

Een landschap dat steeds verandert
Joost houdt van afwisseling en die is tijdens de route door Bemelen volop aanwezig. Open weilanden worden afgewisseld met bospaden, stevige klimmetjes en mergelwanden die tussen de begroeiing verschijnen. Vanaf de Bemelerberg trekt de route verder richting Berg en Terblijt. Het landschap verandert onderweg voortdurend. Het ene moment kijk je uit over velden en dorpen, even later loop je beschut tussen de bomen. En dan zijn er de groeven, die misschien wel het meest opvallende deel van de tocht vormen.

Rond de Curfsgroeve en De Dellen krijgt de omgeving volgens Joost bijna iets onwerkelijks. Tussen al het groen duiken plots de steile wanden van de voormalige mergelwinning op. “Voor mij voelt dat een beetje als een verborgen, bijna surrealistische plek. Je loopt daar door het bos en ineens zie je zo’n enorme groeve liggen. Dat is heel indrukwekkend.” Ook hier volgen de contrasten elkaar snel op. Na het uitzicht over een groeve wacht weer een bospad, na een afdaling volgt onvermijdelijk ergens een nieuwe klim. Af en toe moet er een trap worden genomen. Technisch moeilijk is de tocht volgens Joost niet, maar helemaal vrijblijvend zijn elf kilometer in het Heuvelland natuurlijk nooit. “Het is voor veel mensen goed te doen, maar je moet wel goed ter been zijn.”

Trots op wat dichtbij ligt
Juist op plekken als deze merkt Joost hoe anders hij naar zijn eigen provincie is gaan kijken. Volgens hem staat wandelen niet op zichzelf. Hij ziet om zich heen ook een bredere herwaardering van Limburg. “Ik heb het idee dat er een soort vernieuwde trots ontstaat op Limburg en op het Limburg-zijn. Niet alleen op het dialect, maar ook op onze omgeving.”

Een Limburgse beloning
Na de laatste kilometers hoort voor Joost nog één ding bij een goede wandeling: een goede versnapering. “Ik vind het leuk om wandelen aan een soort beloning te koppelen.” In Bemelen eindigt de route bij Gastrobar Die Twie, waar hij met uitzicht op de groeve neerstreek met een Limburgs biertje van Brouwerij Vakwerk uit Mechelen. Een passende afsluiting van een tocht vol heuvels, bospaden en mergel.

Verloren zijn Joost’ voetstappen allerminst. Ze leiden vooral naar plekken waarvan je achteraf denkt: waarom kende ik dit nog niet?