Elzas: droog of zoet?

Veertig jaar geleden toen ik serieus met wijn begon, was de Elzas een populair gebied. Aangezien de flûtes op die uit Duitland leken, was mijn eerste vraag of de wijnen net zo zoet waren als die uit Duitsland. “Nee hoor, meneer van Casteren”, zei de Jacques van Pol, mijn favoriete wijnhandelaar indertijd (Leon Colaris in Weert), “een paar uitzonderingen daargelaten zijn deze wijnen droog”. Maar dat waren de jaren tachtig.

Als ik die vraag tien jaar later had gesteld, weet ik niet of iemand me een correct antwoord had kunnen geven. Dat was het gevolg van een lange reeks aan steeds warmere jaargangen met 1998 als kanteljaar. Het was dermate warm dat de alcoholische gisting er voortijdig mee stopte waardoor veel wijnen een restzoetje overhielden. De producenten vreesden het ergste, maar wat bleek? De jaargang was in een mum van tijd uitverkocht. Gesterkt door dit succes begonnen steeds meer producenten zoete(re) wijnen te maken – zonder dat dit op het etiket stond. Je wist in een restaurant steeds vaker niet meer waar je aan toe was! Dat maakte het voor mij erg moeilijk wijnen uit de Elzas aan tafel te bestellen. Behalve van de enkele producent waarvan ik zeker was dat hij een droge stijl maakte. Zoals F.E. Trimbach bijvoorbeeld. Die ben ik dan ook al die jaren trouw gebleven.
Die onduidelijkheid begon de Elzasser wijnen de afgelopen tien jaar op te breken. Maar daar is een antwoord op gevonden. Op het achter-etiket van alle witte wijnen uit de Elzas kun je op een schaal van droog naar zoet zien wat voor vlees je in de kuip hebt.

Praktisch, want bij mijn asperges heb ik het liefste toch een volledig droge stijl, zoals die gemaakt wordt door Jean Becker, Paul Blanck, Josmeyer, Clement Klur, Mittnach Freres, Schlumberger, Marc Beyer, Paul Ginglinger en Albert Mann.

Ik drink ze allemaal graag al ben ik diep in mijn hart een grote fan van F.E. Trimbach. Of het nou hun topwijnen zijn of de réserves dan wel de instapwijnen zoals de Pinot Blanc, alles is goed gemaakt. Sterker nog, als ik u één wijn zou mogen aanbevelen om uw spaarrekening te plunderen, zou het de mineraal verfijnde, complexe 2019 Cuvée Frédéric Emile zijn (€57,00 Gall&Gall).
Intens, lang én: beendroog!