Kunstenares Claudy Jongstra

De tijd nemen als werkmethode

Dertig jaar werken met textiel, wol en natuurlijke kleurstoffen. Voor kunstenares Claudy Jongstra (62) geen reden om uitgebreid achterom te kijken, maar wél om haar werk eens naast elkaar te leggen. Te zien wat blijft. Wat verandert. En wat nog steeds in beweging is. Dat doet ze met Presence in Process, een tentoonstelling in het Cuypershuis in Roermond, haar geboortestad. Verwacht geen klassiek overzicht met jaartallen en hoogtepunten. Presence in Process voelt meer als een open atelier. Vroege experimenten staan naast recent werk. Kleurstudies, materiaalproeven en archiefstukken liggen tussen grote textielwerken. Sommige zijn hier voor het eerst te zien. Samen laten ze zien hoe Jongstra’s praktijk zich in dertig jaar heeft ontwikkeld: al doende, onderzoekend maar altijd met aandacht voor materiaal, ambacht en proces.
Tekst: Lot Niessen / Beeld: Jeroen Musch, Adriaan Jaegi, Studio Claudy Jongstra

Claudy werd geboren in Roermond, maar toch voelt deze tentoonstelling voor haar niet als een sentimentele terugkeer. “Sinds mijn ouders zijn overleden, kom ik hier minder”, vertelt ze. “Mijn familie komt vaker naar Friesland, waar ik al jaren woon.” Toch voelde de plek meteen goed. Het Cuypershuis was snel gekozen. De voormalige werkplaatsen van Pierre Cuypers ademen onderzoek en ambacht. “Dat past bij mijn manier van werken”, zegt Jongstra. “Hier mag je laten zien dat iets ontstaat. Dat het zoeken is. Onderzoek en ambacht zijn hier altijd belangrijk geweest. Dat herken ik.”

Tijd nemen is geen luxe
Die nadruk op proces loopt als een rode draad door Claudy’s werk. Ze is nooit iemand geweest die snel iets ‘af’ wil hebben. “Alles wat ik maak, heeft tijd nodig”, vertelt de kunstenares bedachtzaam. “Je kunt dat niet versnellen.” Die manier van werken kreeg ze al vroeg mee. Thuis was textiel vanzelfsprekend aanwezig. Haar moeder werkte veel met stoffen en handwerk. Ook koken speelde een rol. “De processen zijn eigenlijk hetzelfde: aandacht, tijd, geduld.” Daarnaast herinnert ze zich de bezoeken aan een nabijgelegen klooster in Echt, waar monniken grotendeels zelfvoorzienend leefden. “Achteraf zie ik hoe bepalend dat is geweest”, vertelt ze. “Alles hing daar met elkaar samen. Dat idee van autarkie, van onafhankelijk zijn, herken ik nu sterk in mijn eigen praktijk.” Door de jaren heen maakte Jongstra veel werk voor de publieke ruimte, onder meer in ziekenhuizen. “Daar hoor ik vaak terug dat mensen een andere route nemen, speciaal om langs het werk te lopen. Dat vind ik misschien wel de mooiste reacties.”

Het hele artikel lezen? Bestel hier Navenant editie 1 2026.