Ginny: Chillen, bakken en langzaam weer opstarten

Toch gebeurt elk jaar hetzelfde: in de eerste maanden van het jaar lijkt collectief het licht uit te gaan. Straatverlichting verdwijnt, huizen worden lichter aangekleed, de schemering komt eerder. Bij mij wakkert dan een lichte, maar zeer aanwezige vorm van verlatingsangst aan. Elke dag lijkt er weer een stukje gezelligheid te verdwijnen. Alsof de straat langzaam zegt: zo, nu is het klaar hoor. Het leven moet om! Wat ongezellig. Wat gaat dit snel. Waarom laat iedereen mij achter?

ChatGPT zegt dat te laat sporten niet bevorderlijk is voor je slaap. Dus sta ik om 18:00 uur tijdens de spits braaf in de gym, in de rij bij de squatmachine, terwijl ik hoop dat de ietwat sterkgeurende persoon voor me zijn telefoon niet nóg een keer oppakt tussen twee halve herhalingen door. Deze periode is de tijd waarin iedereen een frisse start probeert. Nieuwe sportoutfits. Nieuwe routines, terwijl de dagen langzaam langer worden. Blijkbaar.

Ik ben een seizoensmensje. Ik ontken actief dat winterwarmte maar kort duurt. Ik brand die cinnamon-spicy-koekerige geurkaarsen gewoon door, ook in juni trouwens. Dit is een tijd om te sudderen. Om langzaam te zijn, zonder schuldgevoel.

Het hele artikel lezen? Bestel hier Navenant editie 1 2026.