Jon van Eerd in gesprek met Marijke Helwegen

MARIJKE:          Hoe gaat het met je? Ik vond je première geweldig!
JON:                  Ja, het was een groot succes. Heerlijk! Maar jij zag er ook fantastisch uit met je arm in kleurig gips.
MARIJKE:          Ik had het niet willen missen. Maar je bent flink afgevallen.
JON:                  Dat was ook wel nodig. Ik dans me helemaal ongans in de Revue.
MARIJKE:          En je oedeem?
JON:                   Tja, dat blijft. En iedereen heeft er wat over te zeggen.
MARIJKE:          Ik ken dat. Net als dat iedereen over mij altijd zegt dat ik Parkinson heb. En dan zeg ik ‘neeeeee… dit heb ik al mijn hele leven. En anders had ik al tien keer onder de groene zoden gelegen.’
JON:                 Denk je wel eens aan de dood?
MARIJKE:          Ik heb altijd gewoon geleefd. Ik was daar nooit zo mee bezig. Nóg niet, eigenlijk. Maar sinds een paar jaar geleden mijn broer gestorven is, denk ik er wel vaker over na. Ik heb ook al geregeld waar mijn as uitgestrooid moet worden.
JON:                  Ben je nu helemaal zonder familie?
MARIJKE:          Ja, maar ik heb mijn Harry. Al 53 jaar! En ik ben nog steeds zielsgelukkig met hem.
JON:                  Dat straalt ook van jullie af. Hoe heb je hem leren kennen?
MARIJKE:          Via mijn beste vriendin, Noël. Ik was 18 jaar. Noël is nog steeds mijn allerbeste vriendin. Ik kan haar soms een half jaar niet zien en dan is het alsof het gisteren was. Heb jij ook zo iemand?
JON:                  Ja, mijn allerbeste vriend Mark. Ken ik al vanaf mijn 14e jaar. Als we elkaar zien dan is het net alsof we nog pubers zijn.
MARIJKE:          Precies!
JON:                  We zijn samen opgegroeid in Maastricht. Samen op hockey, dansles.
MARIJKE:          Maastricht is een heerlijke stad. Wel erg druk de laatste tijd. Ik ben bang dat de authenticiteit een beetje verdwijnt met al die toeristen.

Het hele gesprek lezen? Bestel hier Navenant editie 1 2026.