Ultieme tafelwijn!

In 2004 werd ik gevraagd om een boek te schrijven over rosé. Ik was ‘opkomend journalist’ en de gevestigde orde van wijnschrijvers had er geen zin in. Er was zelfs een collega die een van zijn terugkerende nachtmerries met me had gedeeld waarin hij was opgesloten in een proeflokaal met alleen maar rosés – en er niet uit kon… Hij en andere wijnschrijvers beschouwden rosé als de James Last-muziek van de wijnwereld:  gezien, okay, zolang je er maar niet over hoeft te schrijven.
In de ruim twintig jaar dat ik inmiddels over rosé schrijf, is rosé uitgegroeid tot een volwaardige wijn die ook het hele jaar door wordt gedronken. In 2004 was het nog een seizoenwijn, een wijn die puur paste bij vakantietijd. Direct na de zomer kocht je geen rosés meer maar schakelde je over op rood. Op zich is dat allemaal begrijpelijk. De origine van rosé is Frankrijk. En als je net als ik een paar jaar in Frankrijk hebt gewoond, dan weet je dat er voor Fransen eigenlijk maar één wijn is, en dat is rode wijn. Witte wijn is een wijn die je moet drinken bij oesters, maar verder is wijn rouge. Bij het hoofdgerecht drinken ze dus per definitie rode wijn. (Daarom drinken ze in Frankrijk ook rode wijn bij kaas terwijl dat niet echt ideaal is: witte wijn combineert veel beter; het is de overgebleven wijn van het hoofdgerecht.) Maar ook de Fransen drinken hartje zomer geen Chateauneuf-du-Pape, Côte de Roussillon of Saint-Émilion. Vallen de mussen van het dak in juli en augustus, is een rode wijn met een klein ‘defect’ echter een acceptabel alternatief: een rosé!

Ik ben er na ruim twintig jaar een liefhebber van geworden en ik snap dan ook niet waarom veel wijnschrijvers er nog steeds hun neus voor ophalen. Inmiddels drink ik rosé behalve op vakantie en het voorjaar het hele jaar door. Ik heb namelijk geleerd dat rosé (naast champagne) de meest inzetbare wijn aan tafel is. Een beetje kwaliteit rosé combineert bij vis, groente én vlees, bij ingetogen gerechten en kruidige, bij klassiek Frans maar ook bij Aziatisch of de barbecue. Temeer omdat je ondertussen rosés hebt in alle soorten en maten en uit bijna alle landen ter wereld. Daarnaast is de gemiddelde kwaliteit zoveel hoger dan twintig jaar geleden. Mijn aanbeveling voor deze Navenant is Whispering Angel van Chateau Desclans. Niet de goedkoopste rosé op het schap maar ook niet de duurste; hetzelfde huis maakt tegenwoordig ook Garrus, een rosé die meer dan €100 per fles moet kosten!

Jammer dat Garrus en Whispering Angel in 2004 nog niet bestonden,  was mijn collega meteen verlost geweest van zijn terugkomende nachtmerries.