Column: Geloven in een veranderende wereld

Column Martijn van Helvert

Column: Geloven in een veranderende wereld

 




Geloven in een veranderende wereld

Wat ? Kunt u nog niet appen (spreek uit éppen)? O, u doet alles nog via de e-mail. Nou, dan bent u niet meer van deze tijd. Mailen is zoiets als een postduif. Je moet de hele dag op de uitkijk zitten of hij al aankomt. Nee, dat kan allemaal veel sneller.
Ik was op een zondagmiddag uitgenodigd op feestje bij een gezin. Rond de tafel zaten pa en ma, veertigers, twee oma’s en een opa, nog een bevriend echtpaar en ik. Lekker praten over de gewone dingen van het leven. Allemaal dicht-bij-huis-onderwerpen. De jeugd lag op de bank en was met de mobiele telefoons bezig. Ze spraken vrijwel niet met elkaar. Hun enige communicatie was, dat ze elkaar af en toe even het schermpje van de telefoon voor de neus hielden als een van hen iets had ontdekt dat de anderen blijkbaar nog niet wisten.
De ouders deden geen enkele moeite om de jeugd te betrekken bij het volwassenen-gesprek. Ze hadden het blijkbaar al opgegeven…
Maar is dat niet te negatief gedacht om hier te spreken van ‘opgeven’? Al keuvelend over de bouw van het huis, de nieuwe auto, het weer en dorpspolitiek dacht ik: ‘Wie communiceert er nu méér: de volwassenen of de kinderen?’ Wij waren aan het praten ‘op een paar vierkante kilometer’, de kids zaten waarschijnlijk over de hele wereld.
Positief of negatief, ik weet het niet zeker. Wat ik wel zeker weet is, dat er gigantisch veel in een heel korte tijd verandert. Mensen en dingen waar we, tot voor een jaar of tien nog nooit hadden gehoord, vliegen via de mobiele telefoon door onze huiskamer. En ik doe er zelf ook aan mee. Ik ben nog van de generatie ‘os bent zuunig’ en geef dus niet veel uit aan mobiele abonnementskosten. Maar o wee als ik tijdens mijn vakantie geen wifi heb. Zelfs mijn kerken hebben internet. Hartstikke makkelijk: lezen in de bijbel dat Jozef en Maria van Nazareth naar Bethlehem gingen en dan even googelen hoe ver dat is. Daar moest je vroeger voor naar de boekenkast om de atlas erbij te halen (en dat deed je zelden). Een vriend via de telefoon bijna rechtstreeks volgen op zijn reis door Canada… Alsof met hem meereist!
Anders. Geloven in een veranderende wereld. Die zin kun je op twee manieren lezen. Alles verandert, maar toch denk ik dat mensen ook in onze tijd nog steeds antwoorden nodig hebben op die hele fundamentele vragen als: Wie ben ik, waar kom ik vandaan en waar ga ik naar toe? Hoe kan ik gelukkig worden en anderen gelukkig maken?
Maar misschien zouden we als kerk toch eens moeten nadenken over iets nieuws… Wat dacht u van een deken-Merkx-kerk-app?