Column: Nachtdienst

Gerard Bos- Prof. Dr. Maastricht University Medical Centre

Column: Nachtdienst

 




Nachtdienst.


Een bezoek aan onze 97-jarige tante gebracht. Ze is inmiddels flink acteruit gegaan, zowel wat betreft lopen, praten als denken. Haar geheugen laat ernstig na, maar niet haar belangstelling: Ga je nog vaak naar je ouders? Beiden zijn al jaren dood. Mijn moeder na twee hersenbloedingen. Mijn vader vlak daarna aan een hersentumor. Het brein staat in de familie blijkbaar op de voorgrond.

Na de dood van mijn moeder is mijn vader van zijn geloof gevallen: zoveel onrecht, daar kon geen God verantwoordelijk voor zijn. En dat nadat hij jaren penningmeester was geweest van een R.K. kerkgemeenschap. Zelf had ik al eerder afscheid genomen van diezelfde kerk. Als misdienaar hadden we een voorkeur voor de nachtdienst met kerst en voor bruiloften, omdat je dan niet naar school hoefde en altijd wel een zak snoep kreeg. Maar op woensdagmiddag was voetballen uiteraard de favoriet. Helaas moest ik van mijn vader op een woensdagmiddag toch misdienaar zijn bij maar liefst twee bruiloften. Van het eerste bruidspaar kregen we een gulden. Van het tweede bruidspaar maar liefst 25 gulden, een kapitaal bijna 50 jaar geleden! Dat vond de pastoor dan ook niet verantwoord, dat geld ging naar de missie…
Een uurtje later stond ik met mijn vader in onze slijterij, tegenover de kerk. En wie werd er klant? Juist ja,.. Hij bestelde twee flessen cognac, met een briefje van 25. En maakte een vrolijk praatje met mijn vader. Als misdienaar ben ik niet meer terug gegaan. Inmiddels weten we dat er in de kerk natuurlijk nog heel wat meer gepasseerd is. Wat ieder weldenkend mens uiteraard aan het denken heeft gezet.
Voor mij toen: Wie is dan die God? Schiep hij deze pastoor? Of schiep deze pastoor God? Om ons nog meer sprookjes op de mouw te spelden, bovenop het geld dat naar de missie moest? Mijn oude tante heeft nog wel vertrouwen in God, ook al vindt ze dat Petrus wel erg lang op zich laat wachten om de hemelpoort te openen. Wat de “toekomst” haar brengen zal, is voor haar onduidelijk en voor ons droevig om te zien.

Deze toekomst – Vertrouwen in de toekomst heet het nieuwe regeerakkoord - zal in belangrijke mate bepaald worden bepaald door computers. Computers worden slimmer dan de mens: kunnen al beter schaken, go spelen en beter autorijden. En op korte termijn - wat is kort? - ook betere medische adviezen geven dan ik als dokter en wij als medisch team ooit zullen kunnen. Wat gaan deze zelf-denkende computers dan vinden van “mijn pastoor en zijn God”?

Na het bezoek aan onze tante liepen we in Hengelo over de markt waar ik van haar 50 jaar terug een ijsje kreeg en troffen op een muur achter de ijscowinkel deze overpeinzing aan van Herman Koetsveld, dominee en stadsdichter aldaar:

Zoekruimte
De theoloog spreekt streng, ’t is God of ’t is niets. De marktvrouw vraag vrolijk: verder nog iets?

Ben benieuwd: gaan computers op termijn zelfstandig naar de nachtdienst? En wat gaan ze daar met de marktvrouw bespreken? Verder nog iets?