Engelengeduld

Engelengeduld

Eigenlijk raak ik er nooit over uitgepraat: gewone mensen.

Ik haat bussen en treinen. Het geeft altijd zo'n idee van afhankelijkheid. Je moet maar afwachten of ze komen en als ze al komen: of ze op tijd zijn. Maar eenmaal per jaar maak ik een uitzondering: dat is tijdens mijn vakantie in de Beierse bergen. Na een lange wandeling is het echt ideaal om de bus naar huis te nemen.

Een prachtige tocht. Met de kabelbaan naar zo'n 2.000 meter hoogte en vervolgens de afdaling te voet. Maar ja, beneden aangekomen moet ik nog drie uur lopen naar huis. En dan is er: DE BUS! Het boekje vermeldde dat hij om vier uur zou vertrekken en om kwart voor vier stond hij al klaar. Maar regels zijn regels in Duitsland, dus vier uur. Er was veel plaats en ik ging voorin zitten, vlak bij de chauffeur. En mensen: ik heb genoten. Je kunt in Duitse bussen nog met echt geld betalen (ja, dat is heel bijzonder), maar veel mensen hebben een toeristenpasje. Dat moet voor een scanner worden gehouden en als die piept, is het kaartje ook gepiept. Daar komt een echtpaar binnen. Enkele reis naar het station in het dorp. Dat is dan € 4,40. Er wordt met € 50,- betaald. Alsof het de koning zelf betreft, slooft de chauffeur zich uit om netjes geld terug te geven, vriendelijk knikkend bij ieder briefje en muntje dat hij aanreikt. Bijna geen van de reizigers houdt zijn pasje goed voor de scanner, zodat er constant een soort alarm afgaat. Geen spoor van irritatie bij de chauffeur. Vriendelijk lachend neemt hij het pasje van de reiziger over en laat de scanner zijn werk doen, terwijl hij uitstraalt: ‘Kijk eens wat ik een mooie scanner heb’. Dan heb je nog mensen die een retourkaartje hebben. Dat vereist heel wat studie voor de chauffeur, want hij moet tussen alle cijfertjes proberen te achterhalen of het klopt. Telkens als hij het ontcijfert heeft, straalt hij geluk uit: ‘Het klopt, hoe is het mogelijk! U bent mijn gast. Wees welkom in mijn mooie bus!’

Dan komt via de mobilofoon het verlossende woord: ‘Florian, los’. En Florian begint zijn rit. Midden op de weg rijden mountainbikers. Maar daar blijft Florian netjes achter. Zonder een spoor van ergernis rijdt hij kilometers lang in een slakkengangetje. Bij de volgende bushalte verlaat een ouder echtpaar de bus. Maar die blijken te vroeg te zijn uitgestapt. Ondanks de consternatie wacht Florian netjes tot meneer en mevrouw weer op hun plaats zitten. Dan een stop: vader, moeder en vijf kinderen stappen in. Moeder heeft een pasje dat niet werkt, vader heeft alleen maar € 50,- en voor ongeveer ieder kind is het tarief anders. Met een engelengeduld werkt Florian het gezin de bus in.

Voor ik het weet, ben ik op de halte van mijn bestemming. Helemaal blij. Wat is geduld een schone deugd. Ik oefen er vaak in. Maar engelengeduld heb ik geleerd van Florian. Bedankt voor je geweldige rit! 


Mgr. Rob Merkx 
Plebaandeken Roermond