Column: LIMBURG, 150 jaar...

Column: LIMBURG, 150 jaar...

LIMBURG, 150 jaar uniek van en in Nederland!
Op Flevoland na is Limburg de jongste provincie van Nederland.

Althans: het Limburg zoals we dat nu kennen. Om precies te zijn is Limburg 150 jaar alleen een provincie van Nederland. Voor die tijd behoorden we toe aan de Duitse Bond (met uitzondering van Venlo en Maastricht) en daarvoor hoorden we bij België (m.u.v. St. Pieter en Maastricht). Liefst 202 jaar geleden werden we samen met het huidige Belgisch Limburg gevormd tot één van de 17 provinciën van het nieuwe Koninkrijk.

Maar vergeet die jaartallen en gebeurtenissen voor dit moment. Want belangrijker vind ik hoe het mogelijk is dat zo’n bestuurlijke indeling ook gezorgd heeft voor een gevoel dat de inwoners bij elkaar horen. Burgers van steden en dorpen die tot 1815 nooit bij éénzelfde heerser hadden gehoord, begonnen nadien een gezamenlijke band te ontwikkelen. Zodanig zelfs dat een minister onlangs verklaarde dat Limburg samen met Brabant en Friesland de sterkste eigen identiteit bezit.

Wat is toch dat gevoel dat als Max Verstappen goed rijdt in Melbourne of Barcelona, mensen in Mook, Meijel of Meerssen enige trots voelen. Is dat alleen sentiment? Waarom hebben we - van Vaals tot Venray - de neiging mee te zingen wanneer Beppie Kraft of Big Benny in Venlo carnavalsliedjes zingen? Is dat werkelijkheid? Ook wanneer ik als gouverneur op officieel ambtsbezoek ga en de Limburgse vlag aan top gaat, zingen grote groepen burgers en mannenkoren mee wanneer ‘Waar het Bronsgroen Eikenhout’ klinkt. Is dat zelfbewuste trots?

We dichten onszelf zelfs bijzondere karaktereigenschappen en vaardigheden toe. We zijn gastvrij, zijn actief in verenigingen en verbanden, houden van het goede leven en waarderen onze cultureel katholieke wortels. Daarnaast stappen we makkelijk over (lands)grenzen, zijn muzikaal, kennen onze tradities, spreken vaak een prachtig plaatselijk dialect, dragen de provincie met trots aan vreemden uit, zijn daarnaast beleefd en een tikkeltje bescheiden. We geloven in een bepaalde unieke volksaard en proberen ons daar naar te gedragen. Is dat verkeerd? Nee hoor.

Toch is ons imago buiten Limburg anders dan bovengenoemde werkelijkheid. Sommigen menen dat Limburgers altijd samen klitten, geen derden in hun kringen toelaten. Anderen geloven niet dat de grote economische kracht werkelijkheid is, ondanks de harde positieve cijfers van snel dalende werkloosheid en rapporten over ons innovatievermogen. En velen in het westen des lands menen dat het Rijk geld naar Limburg brengt ter ondersteuning van ons huishoudboekje, terwijl dat al vele jaren juist andersom is.

Ja, Limburg is een unieke provincie in Nederland. Onze Limburgse ziel, zo die bestaat, is grenzeloos en open. Ons zelfbewustzijn groeit, gelijk met onze resultaten op velerlei gebied. Limburg maakt Nederland groter, al 150 jaar. We staan daar dit jaar eens extra bij stil in diverse activiteiten. Ik nodig u uit om deel te nemen, om mee vorm te geven aan ‘dit stukske Nederland, dat ’t sjoenste is’. Dat we nog lang gelukkig en gezond mogen leven. Proficiat Limburg! Proficiat Nederland!
Meer info over de activiteiten: www.limburg.nl/150jaarlimburg